Mijn wandelblog heeft geruime tijd on hold gestaan. Er is wel gewandeld, maar niet de gebruikelijke kilometers, het waren meer ommetjes. Ik hoop het ritme weer op te pakken en jullie te verblijden met een wandelavontuur.

Op een zonnige, maar ook zeer winderig dag is de aftrap met een wandeling in Midden-Delfland, een groot landelijk gebied tussen Delft, Vlaardingen en Schiedam.  De route is te vinden op Wandelnet 11 maart 2026

Op de parkeerplaats van Buitenplaats de Tempel aan de West-Abstpolderseweg start de route.  We steken de Delftse Schie over

( Doenbrug)  op zoek naar het eerste knooppunt in de Spaanse polder. Aan de rand van het industriegebied lopen we  langs de Delftse Schie op een met bomen omringd pad, aan de overkant van het water prijken in de verte twee kerktorens van Overschie.

Het is weer even zoeken om de route te vinden, en na een ommetje belanden we via de rolbrug over de Schiedamse Schie op de  Polderweg. Hier is, naast de kleine woninkjes ( lint bebouwing) en wat industrie, nog een mooi stuk poldergebied te zien.  In de verte zien we het buurtschap Windas. De naam Windas vond ik altijd wel bijzonder, maar recent las ik de betekenis van het woord. De windas is een deel van een lier om "iets" omhoog te trekken. Deze windassen werden noodzakelijk omdat na het aanleggen van dammen en dijken hoogteverschillen ontstonden, wat voor de scheepsvaart problemen gaf. Met behulp van de windas werden de bootjes opgetakeld en konden in hoger gelegen water hun tocht vervolgen. ( Zie foto, de wandeling liep niet langs deze windas)

In het waterrijk gebied lopen we wederom over we een brug, nu over de Poldervaart. De Poldervaart, is aangelegd in 1280, om de afwatering in bepaalde gebieden te regelen. We blijven langs de Poldervaart lopen, met rechts het Rotterdams golfterrein en links een recreatiegebied, met uiteraard de naam Poldervaart. Waar de Poldervaart in de Schie "verdwijnt" volgen we de Delftse Schie. Tijd voor een heerlijke lunch in een bekend restaurant aan de Schie. 

Verkwikt gaan we richting de Kandelaar met zijn karakteristieke  Kandelaarsbrug, een hoge typische fietsbrug over de Schie. Ook De Kandelaar is een buurtschap in Midden-Delftland, het dankt zijn naam aan het feit dat er langs de Schie  een houten paal stond met bovenop een met glas afgesloten lantaarn. Op deze wijze werden schippers gewaarschuwd.

Al schrijvend bemerk ik weer hoe krachtig wij Nederlanders door de eeuwen zijn geweest om ons land te ontginnen, leef-. bewoon- en werkbaar te maken en dit ook te behouden. Te meer omdat er veel gedaan is in een tijd, waarin er geen moderne werktuigen waren, en er veel mankracht nodig was. 

Op het laatste stuk dienen we wat obstakels te ondernemen. Het bruggetje over de Zweth is een rare hoge boog, mogelijk kunnen er nog bootjes varen. Daarna volgt een soort hekwerk, dat we moeten beklimmen om op het weiland te komen. Tot nu toe hadden we asfalt onder de voeten, nu ploeteren we door een hobbelig weiland en ook nog pal tegen wind. En dan blijkt ook dat de route kwijt is, geen pad te bekennen, geen paaltjes met pijltjes, maar wel een hek, zodat het onmogelijk wordt onze tocht voort te zetten. We moeten terug, en we beklimmen het hekwerk voor de tweede keer, deze keer niet zonder slag of stoot, een vermoeid been weigert over het plankje te willen. De lachsalvo en het getrek aan mijn been door mijn wandelmaatje geeft niet het gewenste resultaat. Och lieve mensen, twee keer sporten in de week en iedere dag wandelen geeft duidelijk geen garantie voor een klein klimmetje.

Door ons ontzettende gelach zijn de schapen in het weiland op de vlucht geslagen, en de weidevogels, die plannen hadden om hun eitjes te gaan leggen en te gaan broeden overwegen nog of dit  "the pays to be is" om een gezinnetje te beginnen.

We lopen terug en nemen gewoon de openbare weg langs de Poldervaart. We komen door buurtschap Zweth.  In het verleden was het redelijk welvarend gemeenschap, nu rest alleen nog een twee sterrenrestaurant. Het kanaal De Zweth loopt door het buurtschap, dit kanaal was aangelegd om de waterhuishouding te reguleren en als vaarroute voor de Westlandse tuinders. Inmiddels zijn tijden veranderd. 

Aan het eind van de weg en ook einde van onze route bezoeken we Buitenplaats de Tempel. Buitenplaatsen werden  eind zestiende eeuw door rijke stedelingen aangelegd, om er zomers te kunnen verblijven, en om de stadse drukte achter zich te laten. De eigenaar van deze buitenplaats was destijds de burgemeester van Rotterdam. Nu is het van de gemeente Rotterdam. Op dit moment wordt er druk gewerkt aan herstel om het toegankelijk te maken voor publiek. We wandelen over wat paadjes, en als de parkeerplaats inzicht komt, betekent dat deze tocht ten einde is. 

We hebben het weer geflikt, 12 km lang hebben we kunnen genieten van Oer Hollands landschap.  Een gebied waar eens de zee erg dichtbij was,  de rivieren hun eigen weg zochten, en waar mensen met intelligentie, inventiviteit en hard werken het landschap beheerden zodat het bewoonbaar werd.