De Akkerdijkse  Polder

Hoe vaak heb ik al benoemd hoeveel moois er te vinden is in het stedelijk gebeid waar ik woon. Ook vandaag wandel  ik olv Monique van Vliet met een aantal mensen in het Midden-Delftland, de aftrap is bij Hoeve Ackerdijk. Het verhaal, dat Monique vooraf aan de wandeling vertelt over verbinding, zal inspiratie gaan geven op welke (eigen)wijze dan ook. 

We lopen een stukje over de Rotterdamseweg en gaan het Art Centre Delft in. We lopen langs diverse kunstwerken, die verspreid over het perceel staan. Het Art Centre Delft is meer dan wij al lopend zien. In 1999 zijn twee heren gestart met het initiatief om op deze plek een culturele ontmoetingsplek te creëren. In samenwerking met de TU beoogt de stichting natuur, kunst en cultuur te verbinden. Toch nog maar een keer terug en wat meer tijd nemen voor een bezoek. 

                                                                                   Kunstwerken en een prachtig gedicht

Het Art Centre lig in het Akkerdijkse Bos, wat weer een deel van de Akkerdijkse polder is. Het is een relatief jong recreatiegebied, en ligt tussen de Delftse Schie en rijksweg A13. De polder loopt aan de andere kant van de A13 verder, daar zijn de bekende Ackerdijkse Plassen gelegen. Zover komen we vandaag niet met onze wandeling.

Onderweg is het verbinden als vanzelf ontstaan, bijzonder hoe dit tijdens het wandelen gebeurt. Altijd voel ik weer de kracht van wandelen, de voeten op de grond, gezicht in de wind of zon. Gesprekken ontstaan, stiltes geven verdieping.

We lopen terug naar het startpunt Hoeve Ackerdijck. In de schuur drinken we koffie en boer Bas schuift aan om over zijn manier van boeren te vertellen. Het is een toetje na de wandeling, dus ook een toetje in mijn blog. Een jonge bevlogen boer doet zijn verhaal.

Het boeren in een stedelijk gebied is anders dan boeren in een groot agrarische gebied. Bas ziet graag de verbinding tussen het platteland en de stad. De stad Delft is immers zijn buur. Op de boerderij is dan ook iedereen welkom, inmiddels is er ook een kinderdagverblijf en een kleine landwinkel met kaas, die ze zelf maken, en wat andere producten. Gedurende het verhaal wordt me duidelijk dat het biologische boeren een veelzijdig vak is en er meer komt kijken dan koeien melken en maaien.

Het beheer van het land vraagt veel kennis van de bodemdiversiteit, uiteindelijk ligt hier de basis van de producten. Maar ook welk soort koeien kan zonder de preventieve antibiotica, en hoe ga je dan om met een lagere melkopbrengst. Bas geeft aan dat er minder kosten zijn, geen kunstmest, de koeien niet "uitgemolken" worden en langer leven, minder kosten voor de dierenarts ed.

Ook het behoud van de weidevogels vraagt aandacht, wat voor bodem hebben de weidevogels nodig zodat ze komen broeden, en wat voor bodem hebben de jonge vogels nodig om te foerageren.  Hoe gaat dit dan samen met het weiden van de koeien. 

Het is bewust keuzes maken en schakelen indien nodig. Om een duurzaam product op de markt te zetten vraagt inventiviteit en innovatie. Aan het enthousiasme van boer Bas ligt het zeker niet.