Op de afgesproken wandeldagen, waarop we tocht Rockanje-Hellevoetsluis wilde gaan lopen regende het, en ja dan zijn we twee watjes en gaan we niet. Maar eindelijk lijkt nu het moment aangebroken, het is een mooie dag om op pad te gaan. Korte broek aan, zonnebrand en zonnebril in de tas en op naar Hellevoetsluis. Als ik de Bolektunnel uitkom, zucht ik. Waar, voordat ik de tunnel inging een zonnetje door de wolken "piepte", is hier de lucht dichtgetrokken tot een grijze massa. Bij Rozenburg vallen de eerste druppels, en bij Brielle moeten de ruitenwissers flink aan het werk. Richting Hellevoetsluis zucht ik weer, maar dan van opluchting, het wordt droog.
Vanuit Hellevoetsluis rijden we met 1 auto naar het startpunt in Rockanje. We starten aan het strand met een lekkere bakkie koffie en prijzen de dag dat het toch aardig weer is.
Dat Nederland veel overlast van water heeft gehad is wel bekend,
dus waren we niet verbaasd dat in het bos flinke waterplassen staan.
Vaker hebben we op het Zuid-Hollandse eiland Voorne-Putten gewandeld. Dat het daar goed vertoeven is, weten we van de stadswandeling Brielle en de wandeling in het Voornes Duin. De wandeling van vandaag loopt ook nog een deel door het Voornes Duin. In mijn vorige blog Voornes Duin is te lezen hoe dit gebied is ontstaan, geïnteresseerden kunnen het daar terug lezen.
We starten zoals gezegd in Rockanje, alhoewel we de badplaats niet bewandelen vind ik het leuk wat over dit dorp te vermelden. Voor 1200 was het eiland Voorne veel groter, Het overstromen van het Haringvliet heeft rond 1214 een groot deel van het eiland weggespoeld, en op dit weggespoelde stuk lag het plaatsje Rochange. Om het ondergelopen gebieden terug te winnen werd er begonnen met inpolderen. Monniken hebben met de inpoldering geholpen en zo konden er negen kleipolders ontstaan, die de naam Rockanje kreeg. Het plaatsje is niet erg groot, maar heeft veel te bieden. Een mooi strand, afwisselend landschap en een klein gezellig centrum.
Wat een blubzooi, maar de modderpoelen hebben ons er niet van weerhouden door te gaan op deze tocht. Gelukkig was er op sommigen plekjes een paadje hogerop. Dus het was modderen of kruip-sluip door.
We lopen een smalle weg tussen Rockanje en het strand, een stil gebied met mooie huizen en boerderijen, aan het einde van de weg weten we het even niet meer. Of we hebben een pijltje gemist of de bewegwijzering was niet correct. Even moeten we ons oriënteren welke kant we opgaan. Ik vertrouw op mijn wandelgezel, want zij heeft in haar jonge jaren vaak op camping De Rondeweibos gelogeerd bij haar oma. Snel zijn we op de goede route richting het Quackjeswater aangekomen. Het pad rondom het water is zo nu en dan flink blubberig, dus glibberen we op boomstammetjes of zakken met de schoenen in de blubber. Het ene moment konden we er om lachen, een ander moment waren we er klaar mee. We hebben het ook niet geavontuurd om naar de uitkijkpost aan de rand van de plas te glibberen. Aan alles is een grens. Het Quackjeswater was in de 17de eeuw een delta gebied. De "Goote", een kreek monde uit in het Haringvliet. De duinenrij sloot de toegang naar zee af, en aan de andere kant slibde de kreek dicht. zodat het langzaamaan een meer werd.
Als we de meer bijna rond zijn, is het tijd voor een korte break op een mooi plekje. Plakje snijkoek en wat drinken in een groene oase, hebben we wel verdiend.
Hier loopt een uitloper van het Quackjeswater, de oevers zijn dicht begroeid met diverse vegetatie.
Op de foto hierboven zien we de Orchis staan, behorend tot een orchidee familie. Links zien we de bloem uitvergroot, wat een waanzinnig mooie bloem. Hij gedijt hier goed op de drassige oevers.
Na de korte pauze verlaten het Voornes Duin en lopen het viaduct onder de N57 door. Het eerste gedeelte lopen we op de Duinweg, er is weinig verkeer, dus prettig wandelen tussen groene hagen en hier en daar een huis. We hoeven niet echt op te letten het is "immer gerade aus" De Duinweg loopt over in de Schenkeldijk, daar waar de dijk een bocht maakt, nemen we het fietspad ( Gorzenpad) Als we bij het Quackgors lopen krijgen we Hellevoetsluis in beeld. Gelukkig want onze magen knorren en de benen willen na 13 km rust. Het dichtstbijzijnde restaurant is bij Cape Helius, daar genieten we een lekkere gezonde lunch. Verkwikt lopen we de laatste kilometer naar de auto. Over Hellevoetsluis is veel te vertellen, wellicht dat we daar nog een keer gaan wandelen en dan volgt er ongetwijfeld weer een blog. In de auto naar Rockanje (om de andere auto op te halen), zijn we het er zoals altijd overeens, het was wederom een prachtige dag.
Langs het Gorzenpad, ook hier zien we poeltjes met water. Verse tomatensoep, Vega kroket en gegrilde groenten
Gewandeld met Sonja op 4 juni 2024, 13 km
Reactie plaatsen
Reacties
Prachtig gebied en weer een leuk verhaal!
In mijn jeugd heel vaak geweest.
Wij stonden ook op het Rondeweibos met een caravan.