Al enige tijd stond de wandeling "de Voornse Duinen" op mijn lijstje. Nu was het moment aangekomen om richting Oostvoorne te rijden en daar de wandelschoenen aan te trekken. Op de heenreis was het weer aan de sombere kant en het wolkendek had hier en daar ook wat donkere plekken. De weersvoorspellingen hadden aangegeven dat het niet zou regenen, dus hoopte ik dat de weerkundigen het bij het juiste eind gaan hebben.
We hadden afgesproken bij hotel "Het wapen van Marion" voor koffie en toilet. Het blijft steeds wat puzzelen waar we kunnen we starten met koffie en waar kunnen we lunchen, maar ook dit keer was het gelukt de locaties in te passen.
De drie bovenstaande foto's geven al direct een beeld wat dit gebied te bieden heeft. Het is een gebied met diversiteit aan landschappen. Zo loop je in een duingebied, daar was het lekker even ploeteren in het rulle zand of moesten we een klein klimmetje maken. Andere gebieden zijn vlakker en met gras begroeid, hier zien we runderen, die de vlaktes begrazen. Met name rond het Brede Water lopen we door een duinbos. Over afwisseling hadden we niet te klagen.
Eerst maar even een uitstapje naar het ontstaan van dit duingebied. De duinen zijn er nog relatief jong en zijn nog altijd in beweging, zodat de duinvorming nog steeds aan de orde is. Eind 19de eeuw was het een grote zandverstuiving als gevolg van overbeweiding. De overheid greep in, er kwam een verbod op beweiding en houtkap. Tevens werd er bos aangeplant. Mooi denk ik dan als ik dit lees, maar ik vroeg me af, hoe heeft de natuur zich staande kunnen houden tussen alle industrie om zich heen. In de 19de eeuw werd de Waterweg gegraven voor de doorvaart van grote zeeschepen naar de haven van Rotterdam, en in de vorige eeuw zijn de Maasvlakte 1 en 2 met enorme hoeveelheid industrie aangelegd. Er zijn twee oorzaken dat het landschap heeft blijven bestaan, er was geen menselijk ingrijpen voor waterwinning. Hier was het gebeid niet geschikt voor. En het divers landschap met zijn vele overgangen (nat-droog, zout-zoet ed.) zorgen voor krachtige levensgemeenschappen.
Slecht doorlaatbare klei- en veenlagen zorgen voor veel natte poelen.
Best gezellig die kudde, maar wel op afstand houden.
De route is goed te volgen met behulp van de wandelnet app en met behulp van de bekende rode pijltjes.
Langzaamaan is de somberte uit de lucht en wordt het een mooie herfstdag. Je zou verwachten dat je zo in oktober wel gaat struikelen over de paddenstoelen, maar niet hoor, zeggen en schrijven hebben we er 1 gespot. De temperatuur is eigenlijk zomers met , soms een zweem van herfstgeuren. Bladeren verkleuren al wel, maar er is ook nog groen aan de bomen. Ook de bloemen laten zich nog zien, weliswaar bloeien ze niet meer tierig, maar zijn nog wel aanwezig, en op een boompje lopen er nog jonge takken uit.
Bezemkruiskruid Reigersbek Jonge uitlopers
We starten bij het strand, linksboven op het kaartje. We lopen zuidelijk en besluiten voor de lunch de grote ronde om het Breede Water te lopen. Vanaf de eerste stappen is het genieten, de rust en ruimte is hier geweldig. De diversiteit aan landschappen verraste ons, temeer omdat het zo vanzelf overging van het een naar het ander landschap. De ronde om het Breede Water was pittig, we waren even van de route af en moesten een stukje terug, ook de zandpaden en klimmetjes vergden wel wat energie. Op het pad kun je het water niet zien liggen, wel zijn er een paar kleine paadjes naar vogeluitkijkposten. Het Breede water is een duinmeer, een eldorado voor vogels, zoals de fuut, de eend en de aalscholver. Het leek er ook op dat we bij een van de schermen een Lepelaar spotten, maar dat was ws een witte reiger.
Het Breede Water
De ronde leek ons ten op zicht van het kaartje lang, lunchtijd was al voorbij. De beentjes waren moe en de magen knorden. We zochten even rust op een bankje. Blijkt dat het bankje op steenworp staat van onze lunchplek. Dus hoppa nog even langs de Tenellaplas, en we kunnen neerzakken op de heerlijke restaurantstoelen van restaurant "de Meidoorn". Na de lunch gaan we verkwikt verder. Het pad is hier verhard en dat loopt toch fijner. En wat genieten we de laatste kilometers van de mooie natuur hier. En met de nodige nostalgische gevoelens als we de grond bezaaid zien liggen met beukennootjes. Hoeveel zal ik er als kind geraapt hebben om armbandjes of kettinkjes te maken, helaas hadden de "sieraden" een beperkte levensduur.
Linksboven: de Tenellaplas.
Midden: landschapsfoto
Rechtsboven: de beukennootjes
Links beneden: eenjarige toorts
Kardinaalsmuts vol met prachtige doosvruchten
Eerder dan we verwacht hadden waren terug bij het strand. Het bovenste rondje hebben we niet gelopen ( zie kaartje) . Er staat aangegeven dat de tocht 11 km is, maar we hebben 13 km gelopen. Geen probleem, want het was weer een prachtige wandeldag.
Als toegift stuurt mijn vriendin na de wandeling nog informatie over de koepel, die bij hotel 't wapen van Marion staat. We hebben de koepel even bewondert, maar hadden geen idee waarom deze hier stond en met welke functie. Oorspronkelijk was het een gebouw voor besprekingen van inspecties van de duinen en dijken door mensen van de Generale Dijkage. Tijdens de tweede wereldoorlog is de oude koepel gesloopt door de Duitsers voor de aanleg van de Atlantikwall, en natuurlijk zou het ook een baken voor de geallieerde kunnen zijn. In 2014 is de koepel herbouwd. En wordt nu gebruikt voor trouwerijen, recepties ed.
Gewandeld op 11oktober met Sonja. 13 km.
Reactie plaatsen
Reacties
Geen stadswandeling wel weer leuk veel achtergrond informatie.
Leuk stukje weer hoor
Mooi verhaal en prachtige foto's. Genieten van een mooi stukje Nederland
wat een mooi verhaal en prachtige foto's!