Al veel langer lag de focus op een wandeling op het eiland van Dordrecht. Een ooit eerder uitgezette wandeling werd door o.a. corona niet gelopen. Offe was het omdat hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt. Nou dat ook weer niet. Het alom bekende gezegde popt altijd wel op, maar een stadswandeling Dordrecht had me al overtuigd dat het erg mee valt. Het ontstaan van het gezegde is onbekend, en er zijn meerdere verklaringen aan gegeven. Een religieus conflict, bedorven eten in de Middeleeuwen, paalrot van woningen door verlaging van het grondwater. Het zou allemaal kunnen, maar nu is het tijd om dit zijspoor te verlaten en op naar het wandelpad.
De Elzen
De aftrap begon in de Elzen, een bos aangelegd eind vorige eeuw, waar Dordtenaren konden recreëren, tevens was het ook een productiebos. Het wat saaie ( rechte paden, bomen op een lijn) bos van weleer is langzaamaan verandert, er zijn kronkelpaadjes aangelegd en open plekken gecreëerd, zodat andere vegetatie de ruimte krijgt, en er biodiversiteit ontstaat.
Hier en daar was het groen wat aan het verkleuren, maar voor de echte warme herfstkleuren was het net wat te vroeg.
Het leek wat vanzelfsprekend dat er Elzen bomen in dit bos zouden staan, en dat het bos hierna vernoemd is. De Elzen bomen staan er wel, maar het bos heeft zijn naam te danken aan de kreken in dit bos.
Voor wie er eens met kinderen naar toe wil, er is een speelbos, met uiteraard het thema water. Klimmen en klauteren met touwen over de kreken, kliederen bij de waterpomp, of het zintuigenpad lopen, kortom er is genoeg voor een actieve dag.
Een van de vele kreken.
Bramenstruik in bloei van 1 bloemetje. terwijl de bladeren aan het verkleuren zijn.
Boven; de nieuwe Dordtse Biesbosch.
Links: een mooie bomenrij,
De nieuwe Dordtse Biesbosch
De tocht loopt naadloos over in de Nieuwe Dordtse Biesbosch, dat ten zuiden van Dordrecht ligt. Het is een prachtig gebied, waar natuur, recreatie en landbouw een plek heeft en in elkaar overloopt zonder dat je het eigenlijk merkt. De polderstructuur is behouden, waterpartijen, droge gronden, moeras en grasland wisselen elkaar af. Het watersysteem is uniek en wordt door het waterschap zodanig beheert dat er schoner water is voor de stad, de voeten droog blijven, en de waterberging is toegenomen. De kracht in dit strategisch groenproject is de samenwerking tussen alle belanghebbende partijen. Chapeau, zo kan het ook in ons kikkerlandje. Het landschap verbindt nu op natuurlijke wijze de Dordtse Biesbosch met de Sliedrechtse Biesbosch, waarin flora en fauna ongehinderd een groter leefgebied hebben.
Een prachtige wolkendek met donkere wolken was de gehele dag reisgenoot, de weergoden lieten gelukkig geen druppel uit hun donkere wolken vallen. Het was een dag van struinen en ontdekken, "kijk nou eens: zijn dat foeragerende lepelaars, ja toch". Haha.....en die witte reigers bij de koeien, de linkmichels wilden niet graag op de foto, en vlogen gauw meters verder op. Op een grote waterpartij was het een grote happening met een grote diversiteit van watervogels, wat een gekwetter.
Lepelaar, helaas was het wat veraf voor een foto met mijn telefoon, zo ook de foto met de witte reigers bij de koeien.
Waterpartijen, en wat een Hollandse luchten
In de plassen zijn stukjes moeras met veel voedsel voor de watervogels.
Bij een wandeldag hoort ook altijd een gezellige lunch, via de Zeedijk en de Zuidendijk loopt de tocht Dordrecht in. Restaurant "De Watertoren " is een leuke locatie waar je voor een redelijke prijs kan lunchen met uitzicht op het polderlandschap
De Sint- Elisabeth vloed.
Tijdens eerdere wandelingen werd duidelijk dat de Sint-Elizabethvloed van 1421 van invloed is geweest op de ontwikkelingen van het Nederlandse landschap. De Biesbosch is wel het grootste, meest bekende gebied, waar de overstroming veel impact heeft gehad op het landschap. Een noordwesterstorm en hoog water zorgden voor een dijkdoorbraak in de Grote Waard. De doorbraak werd niet direct gerepareerd, waardoor de getijdewerking een groter wordende bres veroorzaakte. Een maand na de storm voerden de Maas en de Rijn enorme hoeveelheden water aan, zodat bij Werkendam ook een dijk doorbrak, en er een geul ontstond. Er was een constante doorstroming, met aan de westkant de getijdewerking. Het werd een nat gebied met opgeslibde zandplaten, met daartussen kreken en brede wateren. Op de zandplaten groeiden biezen, een bruikbaar materiaal, dat in vorige eeuwen gebruikt werd om matten ed van te maken. Het duurde nog even eerdat het gebied de toepasselijke naam de Biesbosch kreeg. Het gebied kent nog steeds zoetwatergetijden. Via de Nieuwe Waterweg staat de Biesbosch in open verbinding met de zee. Het opkomende zeewater stuwt het zoetwater 50 kilometer het rivierengebied in, best een uniek fenomeen.
De tocht is ten einde, en mooie dag is weer beleefd. Dank aan mijn wandelmaatje voor de fijne dag en het uitzetten van de tocht.
En vanaf vandaag zeg ik net als koning Willem-Alexander ooit zei: "Hoe dichter bij Dordt, hoe mooier het wordt"
Reactie plaatsen
Reacties
Leuk om de informatie zo bij de wandeling te hebben.
Leuk geschreven